Ίλντα Νταλί: Συζήτηση με έναν “τρελό”

Η γη δεν ανήκει σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν έδωσαν γη σε αυτό το παιδί για να περπατήσει αλλά η γη του έδωσε μια γωνιά για να πεθάνει.

 

Η γη δεν ανήκει σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν έδωσαν γη σε αυτό το παιδί για να περπατήσει αλλά η γη του έδωσε μια γωνιά για να πεθάνει.

Δαφνί. Κάθομαι στο γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή και μπαίνει ένας τρόφιμος για να μου ζητήσει τα φάρμακά του που είχε ξεχάσει πως τα ήπιε. Περνάει η εικόνα του νεκρού παιδιού στην παραλία και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.

-Τι είναι αυτό?
-Ένα παιδί
-Γιατί δεν το σηκώνουν? Θα πνιγεί
-Έχει πνιγεί
-Η μαμά του που είναι?
-Δεν ξέρω
-Να την βάλουν φυλακή. Δεν πρόσεξε το παιδί
-Δεν φταίει η μαμά του. το έβαλε σε μια βάρκα για να το σώσει από τον πόλεμο αλλά για αυτές τις βάρκες δεν υπάρχει λιμάνι
-Γιατί δεν υπάρχει λιμάνι?
-Γιατί οι χώρες που δεν έχουν πόλεμο δεν τους θέλουν
-Πρόσφυγες είναι δηλαδή?
-Πρόσφυγες
-Άκουσε Μαρία μου…
-Δεν με λένε Μαρία βρε Γιάννη
-Δεν έχει σημασία. Τυχαίο είναι το όνομά σου. Τυχαίο και που δεν ζεις στον πόλεμο.
Αυτοί που δεν θέλουν τους πρόσφυγες είναι καταραμένοι
-Δεν πρόκειται να αλλάξουν
Η γη δεν ανήκει σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν έδωσαν γη σε αυτό το παιδί για να περπατήσει αλλά η γη του έδωσε μια γωνιά για να πεθάνει. Το χώμα δεν κάνει διακρίσεις. τους δέχεται όλους. Άσπρους Μαύρους Κίτρινους…όλους
-Πιστεύεις ότι ξεκουράστηκε?
-Φυσικά. Κοιμάται μπρούμυτα για να μην βλέπει τους ανθρώπους
-Πήγαινε στο κρεβάτι σου να ξαπλώσεις. Είναι μεσημέρι
-Μην με διώχνεις όταν συζητάμε
-Δεν αντέχω να συζητάω άλλο
-Αν δεν αντέχεις να πας στον Πρωθυπουργό και να του πεις ότι τους θέλουμε τους πρόσφυγες. Να τους φέρουν εδώ. Έχουμε χώρο. Εγώ θα ξαπλώσω κοντά στον τοίχο και χωράει να κοιμηθεί και άλλος ένας στο κρεβάτι μου. Και το φαί πολύ είναι. Φτάνει για όλους. Έτσι να του πεις. Τα παιδιά δεν κάνει να πεθαίνουν. Θα του το πεις?
-Δεν μπορώ να του το πω αλλά θα το πω σε πολλούς ανθρώπους σε λίγο
-Θα πας σε πλατεία να βγάλεις λόγο?
-Κάπως έτσι!
-Να τους πεις να τα αγαπάνε τα παιδιά
-Θα τους το πω
-Και να μου φέρεις τα φάρμακα μου.

Είναι στο κρεβάτι του και κλαίει. Δεν ζητάει πια τα φάρμακά του. Έχει μαζευτεί κοντά κοντά στον τοίχο και μονολογεί… Τι ένας της είπα? Αν μαζευτώ πιο πολύ, και δυο χωράνε.

 

Της Ίλντα Νταλί. Νοσηλεύτριας στο ΨΝΑ «Δαφνί»

 

ΠΗΓΗ 

 

ΣΣ: Το κείμενο ίσως να το γνωρίζουν κάποιοι. Το είδα σήμερα και με συγκλόνισε τόσο που ήθελα να το μοιραστώ… μήπως κι ελαφρύνει το βάρος. (Κ.Γ.)

Άρθρα-Σχόλια, Πρόσφυγες

Summary

Η γη δεν ανήκει σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν έδωσαν γη σε αυτό το παιδί για να περπατήσει αλλά η γη του έδωσε μια γωνιά για να πεθάνει.

Sending
User Review
5 (1 vote)

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Theme by MyThemeShop.

Bad Behavior has blocked 656 access attempts in the last 7 days.

%d bloggers like this: