Σχόλιο : Για το… ειδεχθές έγκλημα στο νοσοκομείο Μυτιλήνης.

Στιγμιότυπο του "εγκλήματος"

Στιγμιότυπο του “εγκλήματος”

Το  ειδεχθές έγκλημα στο νοσοκομείο Μυτιλήνης συνέβη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στα Εξωτερικά Ιατρεία του Γ.Ν. Μυτιλήνης. 

“Το τηλεοπτικό ρεπορτάζ, με το σπικάζ έκπληκτου, από τα πρωτοφανή, καθωσπρεπισμού και με κατάληξη κοινότοπου διδακτισμού, δεν καταγγέλλει τους εφημερεύοντες γιατί δεν βρίσκονταν στη θέση καθήκοντος τη νύχτα που άλλαζε ο χρόνος.

Δεν είχε να κατακεραυνώσει τη βάρδια του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, όπου και διαδραματίστηκε το περιστατικό, ότι κατέφθασε επείγον περιστατικό και δεν επιτέλεσαν όλοι το καθήκον τους απέναντι στον ασθενή και τους οικείους του.

Δεν βρήκε να καταλογίσει αμέλεια, αδιαφορία, λάθος διάγνωση, ακατάλληλη θεραπευτική αγωγή, πλημμελή νοσηλεία, έστω υπερβολική αναμονή, κακή ξενοδοχειακή υποδομή, κάτι τέλος πάντων από τα συνήθη του καταγγελτικού ιατρικού ρεπορτάζ.

Κατάγγειλε μια μουσική, μια μικρή γυροβολιά ενός νοσηλευτή, και κάτι φαγώσιμα.”

Σχολιάζοντας κι εγώ με τη σειρά μου το θέμα θέλω πρώτα να παραθέσω κάποιες τυπικές εικόνες από αυτές που αποτελούν την καθημερινή θέαση των εργαζομένων στην Δημόσια Υγεία… έτσι για να κατανοήσει ο αναγνώστης την δική μας καθημερινότητα.

 

Τμήμα Επειγόντων... μετά από την τελευταία μάχη

Τμήμα Επειγόντων… μετά από την τελευταία μάχη

 

Τμήμα Επειγόντων...

Τμήμα Επειγόντων…

 

“Γιατί να περιμένω ρε!”

 

"Τον προλάβαμε όμως...."

“Τον προλάβαμε όμως….”

 

Εξάντληση? Θλίψη? Ή και τα δύο?

Εξάντληση? Θλίψη? Ή και τα δύο?

 

Επανερχόμενος στο “θέμα”  του εγκλήματος στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης και απευθυνόμενος στους καθώς πρέπει επικριτές που έσταξαν χολή για το περιστατικό, θέτω τα δικά μου ερωτήματα:

  • Πόσοι από τους επικριτές αυτούς έχουν σχολάσει από το ωράριό τους κι έχουν νοιώσει την επιτακτική ανάγκη να πάνε στη θάλασσα και ατενίζοντάς την να κάνουν ένα τσιγάρο για να “ξεθολώσουν” και να πάνε σπίτι τους σαν φυσιολογικοί άνθρωποι (γιατί οι οικογένειές μας δεν μας χρωστάνε τίποτα) με τα όσα έχουν βιώσει στη βάρδια τους?
  • Πόσοι από αυτούς τους επικριτές το έχουν κάνει αυτό περισσότερες φορές απ’ ότι θυμούνται?
  • Πόσοι από αυτούς τους επικριτές έχουν κλειστεί σε τουαλέτες και γραφεία για να μη δει κανείς τα δάκρυά τους?
  • Πόσοι από τους επικριτές αυτούς βλέπουν ακόμα και χρόνια μετά την έκφραση ή το πρόσωπο του παιδιού που έσβησε στα χέρια τους?
  • Πόσοι από τους επικριτές αυτούς έχουν ξενυχτήσει δίπλα σε εγκαταλελειμμένους ασθενές και σε μωρά και νεογνά για να μη μείνουν μόνα τους?
  • Πόσοι από τους επικριτές αυτούς έχουν κρατήσει το χέρι ενός συνανθρώπου που θα έφευγε μόνος από τη ζωή?
  • Πόσοι από αυτούς τους επικριτές αξίζουν ένα ηχηρό “άντε και γαμηθείτε” γιατί κρίνουν για καταστάσεις που δεν γνωρίζουν και που αντικειμενικά ηθικά δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν?

 

Για τους επικριτές που έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια ξέρουν….

 

Κώστας Γιαννάκενας

Theme by MyThemeShop.

Bad Behavior has blocked 356 access attempts in the last 7 days.

%d bloggers like this: