ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ: Τα κοινωνικά αντανακλαστικά της κρίσης.

Σεισάχθεια

 

Σχεδόν κάθε πρωί, τα τελευταία πέντε χρόνια, παίρνω έναν καφέ σε πλαστικό από την καφετέρια κάτω από το σπίτι μου. Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, δίπλα από την καφετέρια, έστησε ένα τραπέζι με ένα μικρό σκαμπό ένας κουλουράς και πουλάει κουλούρια.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο πάνω από τα 55, άνεργο, από μια βιομηχανία της περιοχής Αττικοβοιωτίας που έκλεισε. Με αυτό τον τρόπο, αυτός επέλεξε, να επιβιώσει και πουλώντας κουλούρια, ουσιαστικά απευθύνθηκε στα κοινωνικά αντανακλαστικά και στην κοινωνική σεισάχθεια, για να του προσφέρει φιλανθρωπία με περιτύλιγμα την αξιοπρέπεια. Σήμερα το πρωί, παίρνοντας τον καφέ μου, στον πάγκο δίπλα από τα κουλούρια, είχε αναπτυχθεί ένας μικρός πάγκος με πέντε μικρά καφάσια φρούτα, τον ρώτησα, «τι έγινε Κώστα;» και μου είπε, «Γιατρέ μου, πήρα άδεια να πουλάω και λίγα φρούτα». Η σκέψη μου πήγε στην αντίδραση, ότι αυτός ο άνθρωπος μέσα από την ανάγκη και τη φτώχεια του, ανέπτυξε λύσεις για να επιβιώσει ο ίδιος και το περιβάλλον του με συνθήκες αξιοπρέπειας.

Αντίστοιχο παράδειγμα, έχω για έναν ηλικιωμένο λαχειοπώλη του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, που πρόσφατα μου έλεγε, «καθημερινά περνάνε από το αεροδρόμιο 12.000 κόσμος, 500 λαχεία να πουλήσω, στηρίζω την οικογένεια μου και τα παιδιά μου». 

Γιατί αναφέρομαι σήμερα σε αυτά τα περιστατικά;

Η οικονομική κρίση και η δημοσιονομική πολιτική της τελευταίας οκταετίας, που μετέτρεψε από 16% το έλλειμα του ΑΕΠ της χώρας μας σε 3,3%, είναι μια προσαρμογή που για τις προχωρημένες κοινωνίες της Ευρώπης και της Αμερικής, απαιτούνται 30-35 χρόνια και αν αυτό είχε συμβεί σε αυτό το λίγο χρονικό διάστημα, θα είχε γίνει στις χώρες αυτές της «Βενεζουέλας».

Η Ελληνική όμως κοινωνία, διαθέτοντας κοινωνικούς αρμούς, όπως η παιδεία, ο πολιτισμός, η οικογένεια, η θρησκεία και πάνω απ’ όλα το ελληνικό φιλότιμο και ο χαρακτήρας του λαού, κατόρθωσε να αφομοιώσει τους τριγμούς, με φαινόμενα βέβαια, αρκετά επώδυνα, όπως η μετανάστευση των νέων επιστημόνων, η δυσκολία του ασφαλιστικού συστήματος και κάλυψης, που όμως αντανακλούν τις παθογένειες μιας κοινωνικής συμπεριφοράς (π.χ. πόσους γιατρούς ή πόσους δικηγόρους ή πόσους μηχανικούς αντέχει αυτό το κράτος). 

Η εκτίμηση μου, μέσα από αυτά τα δυο παραδείγματα είναι, ότι το πλοίο βγαίνει από την ομίχλη και την μεγάλη τρικυμία, αργεί ακόμα να φτάσει στο λιμάνι, αλλά η κοινωνική συμπεριφορά όλων μας, μπορεί να βοηθήσει τον στόχο. Επιστρέφοντας το απόγευμα σπίτι, θα αγοράσω πορτοκάλια και μανταρίνια από τον κουλουρά της γειτονιάς μου και δεν θα ψάχνω σταφύλια και πεπόνια από το Ισραήλ, μέσα στον χειμώνα, στο super market της γειτονιάς μου.

Αυτή η συμπεριφορά είναι η κοινωνική σεισάχθεια που απαιτείται από την κοινωνία για τη χώρα μας.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Theme by MyThemeShop.

Bad Behavior has blocked 316 access attempts in the last 7 days.

%d bloggers like this: